Kate krijgt een kindje

Wat is hier aan de hand? Rob Trip zei het op het acht-uur-journaal, Jeroen Pauw zei het later die avond ook, en de meeste kranten schreven het ook zo: Kate en William verwachten hun derde kindje. Dus niet baby.

Let’s face it: het Engelse taal heeft zich diep in onze taal ingevreten. In zakelijke sferen is verkoop boring, maar sales sexy. En je schijnt aan een lead meer te hebben dan aan een potentiële klant.

Maar het is niet alleen zakelijk jargon waarin we Engelse woorden gebruiken om alledaagsheid belangwekkender te laten klinken. Wie met een hamer op zijn duim slaat roept  fuck, en wie klaarkomt roept oh my god. OMG kan trouwens ook, net als WTF. En we gaan niet meer met het gezin met de auto kamperen. We gingen met de kids op een road trip. Het strand was cool en de bergen waren sick. De camping

was chill. Alleen de plee was scare, maar hey, je kan niet alles hebben. Onze pics op facebook werden fucking awesome gevonden. Men schreef enjoy! en bij mijn vrouw die een rotswand beklom schreven ze You go girl, en you rock.

Afrikaanse vrouwen gebruiken agressieve huidsmeersels om lichter te worden. Misschien zijn zij zich er niet eens van bewust dat ze dat doen omdat ze dan meer op rijke westerlingen lijken, nota bene hun voormalige kolonisatoren. Net zo min zullen Nederlanders toegeven dat ze Engels praten omdat ze zo graag op Amerikanen willen lijken. Het is namelijk geen keuze, maar het resultaat van een sluipend proces van beïnvloeding door een dominante cultuur. Zo gaat dat nu eenmaal.

Dus wat is er aan de hand als de media ineens het woord kindje verkiezen boven baby? Objectiever zou kind geweest zijn als ze per se een Nederlands woord hadden willen gebruiken.

Wellicht wilden ze om commerciële redenen het nieuws verpakken in een roze wolk van vertedering, en kwamen zo uit op kindje.

Ik signaleer een trendbreuk! Voor het eerst sinds lange tijd wordt een allang ingeburgerd leenwoord als baby vervangen door een Nederlands alternatief omdat dat meer zeggingskracht wordt toegekend. Om meteen te concluderen dat de Amerikaanse dominantie in kracht afneemt is nog te vroeg. Maar kindje is hoe dan ook een minuscuul knikje in de grafiek die misschien een voorbode is van een neerwaartse trend.

Ikzelf verheug mij op een herwaardering van onze enorme taalrijkdom. Bedenk alleen al wat er in plaats van dat suffe fuck voor schatkamer aan woorden voor je klaarligt wanneer je met een hamer op je duim slaat.

Jeroen Kramer is van beroep ‘voice-over‘, ook wel stemacteur, commentaarstem of inspreekstem genoemd. Zijn observaties en verwondering over dit de beroep en zijn gereedschap (taal) beschrijft hij in een wekelijks stukje. Meer van Jeroen lezen? Bekijk het overzicht op  JEROENS VOICE NOISE.

 

 

Visited 493 times, 1 Visit today

andere columns